Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΑΣΗΣ ΤΟΥ

του Γιώργη Α. Οικονομόπουλου
Ιατρού φαρμακευτικών εξαρτήσεων

Οι ασθένειες, δηλαδή οι σωματικές και ψυχικές διαταραχές, ήσαν από παλιά ένα από τα βασικότερα προβλήματα της ανθρωπότητας. Κύριοι σύμμαχοι για την αντιμετώπισή τους, στάθηκαν και στέκονται η Ιατρική και οι λειτουργοί της. Αυτοί, οι ασκούντες τη θεραπεία – μάγοι της φυλής, θεραπευτές, γιατροί – από παλιά λειτουργούσαν κάτω από την σκέπη των θεών ή των θείων ιδεωδών: της Υγείας, της Πανάκειας, της αρμονίας του Απόλλωνα ή της «επιφοίτησης» του Αγίου Πνεύματος.


Στην εποχή μας ο κυρίαρχος θεός – που πάει να καλύψει και την Ιατρική, είναι ο Ερμής. Το κέρδος και η εμπορευματοποίηση μειώνουν όλο και πιο πολύ το αρχαίο κύρος και την αίγλη των γιατρών και των θεραπευτών. Υπάρχουν όμως κάποιες διαταραχές – ασθένεια, για την οποία στη συνείδηση των γιατρών κυριαρχούν άλλοι θεοί, πιο τρομεροί, όπως ο Άρης, ο Φόβος, το Κράτος και η Βία! Σ’ αυτές τις διαταραχές όχι μόνο εμποδίζεται να έρθει η Υγεία και η Πανάκεια, αλλά αντίθετα η στέρηση, η καταστολή, η τρομοκρατία και η εγκατάλειψη είναι η επίσημη και αποδεκτή από τους γιατρούς στάση. Όπως είναι γνωστό αυτοί, που δεν θεωρούνται ασθενείς αλλά παραβάτες, είναι οι εξαρτημένοι στην Ηρωίνη. Η ίδια η ασθένειά τους – χρήση ή κατάχρηση – ήταν μέχρι πρόσφατα απαγορευμένη (ποινικοποιημένη). Εξακολουθεί όμως να είναι απαγορευμένη η θεραπεία τους.
Γιατροί, που χορηγούν φάρμακα για ν’ αντιμετωπιστούν οι πόνοι, το άγχος και η αϋπνία – μια καθημερινή πρακτική από ιδιώτες και νοσοκομεία για πλήθος ασθενειών – αποφεύγουν ή αλλιώς δεν τολμούν να γράψουν τα ίδια φάρμακα για την ίδια αιτία (Στερητικό Σύνδρομο), όταν ο ασθενής είναι εξαρτημένος. Ο φόβος της κατηγορίας εναντίον τους, ότι δήθεν δίνουν φάρμακα «για υποκατάσταση» κάποιας παράνομης ουσίας (Νόμος 1729/87) κάνει τους γιατρούς να παραβαίνουν τον όρκο του Ιπποκράτη και να αρνούνται τη βοήθεια σε πάσχοντες. Ξεχνούν ότι έχουν ορκιστεί: «διαιτήμασι τε χρήσομαι επ’ ωφελείη καμνόντων κατά δύναμιν και κρίσην εμήν» δηλαδή «θα χρησιμοποιήσω τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά την δύναμη και την κρίση μου».
Έτσι, υπάρχουν γιατροί, που μπροστά στην τρομοκρατία της ποινής, αρνούνται την «δύναμη και την κρίση» τους και αφήνουν αβοήθητους κάποιους «ειδικούς» ασθενείς για την αρμοδιότητα της Δίωξης και μόνο. Το αποτέλεσμα αυτής της παράβασης του Ιπποκράτειου όρκου είναι η διατήρηση και επέκταση της διαταραχής, τόσο για τους ίδιους εξαρτημένους ασθενείς προσωπικά – με το οξύ στερητικό και τους θανάτους από λήψη νοθευμένων ουσιών της μαύρης αγοράς – όσο και για το κοινωνικό σύνολο, που θα υποστεί τις συνέπειες της αγωνίας ενός τρελαμένου χαρμάνη*: τις κλοπές, την επιθετικότητα και κυρίως τη διακίνηση Ηρωίνης για την εξασφάλιση της δόσης.
Η βλάβη, δηλαδή, που επέρχεται από την άρνηση του γιατρού να χορηγήσει φάρμακα σε κάποιον εξαρτημένο, είναι μεγαλύτερη από την όποια (φανταστική) θα συνέβαινε αν τα χορηγούσε κινδυνεύοντας να θεωρηθεί παραβάτης. Και το Νομικό Δίκαιο ορθά έχει δεχθεί ότι όταν η παράβαση προλαμβάνει μεγαλύτερη βλάβη από αυτήν που προκαλεί η ίδια, τότε παύει να είναι διωκόμενη. ( ) Μα οι γιατροί αγνοούν τόσο το Νομικό Δίκαιο, που τους προστατεύει όσο και το Ιατρικό Δίκαιο (όρκο του Ιπποκράτη), που τους προτρέπει να βοηθήσουν πάσχοντες με τη δική τους κρίση και όχι από εξαναγκασμό. Και κυριαρχεί η υποταγή σε μια αυθαίρετη, παράλογη και ύποπτη αντίληψη – που έχει καλλιεργηθεί από την Απαγορευτική Ναρκωτική Πολιτική – ότι όλες οι διαταραχές της υγείας (ασθένειες) ανήκουν στην αρμοδιότητα των γιατρών, εκτός από την

 

* Ο χρήστης όταν είναι σε στέρηση.

ασθένεια της εξάρτησης σε παράνομες ουσίες, που ανήκει στην αρμοδιότητα μόνο των κρατικών ψυχοφυλάκων και των στρατοπέδων αναμόρφωσης.
Αυτή την αντίληψη, που καταργεί την ελευθερία του ασθενούς να επιλέγει τον θεραπευτή του, έχει σαν αποτέλεσμα την διαρκή μεγέθυνση του προβλήματος, όλων δηλαδή των συνεπειών στην ατομική και κοινωνική υγεία, που δημιουργεί η αδυναμία ενός διαρκώς αυξανόμενου αριθμού εξαρτημένων να βρουν ανεμπόδιστη Ιατρική βοήθεια. Ο δρόμος της ελεύθερης Ιατρικής βοήθειας στις εξαρτήσεις, ή αλλιώς η κατοχύρωση της «ιδιωτικοποίησης» και στην ασθένεια αυτή, είναι πλέον διακριτός και αναγκαίος.
Ο κίνδυνος που υπάρχει πιθανόν, είναι η χυδαία οικονομική εκμετάλλευση του πόνου και της αγωνίας ανθρώπων που ζητάνε βοήθεια, αλλά είναι πολύ μικρότερος από την τραγικότερη έως θανατηφόρα εκμετάλλευση που υφίστανται οι ασθενείς σήμερα, παραμένοντας εξαρτημένοι, επειδή οι γιατροί φοβούνται να τους αναλάβουν.
Και ο φόβος αυτός καλλιεργείται με τη συστηματική – τον τελευταίο καιρό – δίωξη για «κατάχρηση ιατρικής ιδιότητας», που εξασκείται σε όσους γιατρούς συνταγογραφούν φάρμακα για τους πόνους, την αϋπνία κ.α. σε εξαρτημένους.
Και το περίεργο γεγονός είναι, ότι οι μόνοι κερδισμένοι από τον εκφοβισμό του Ιατρικού Σώματος είναι όσοι έχουν συμφέρον από την διατήρηση και αύξηση της αρρώστιας ή αλλιώς του κέρδους της Ηρωίνης, ενώ το 2005 έκλεισε με πάνω από 350 νεκρούς που ίσως σωζόντουσαν με την προσφυγή σε οποιονδήποτε ιατρό.