Η πρόσφατη πανωλεθρία των Ο.Π. (0,88%) στης 17 Ιούνη, ιδιαίτερα μετά το ποσοστό που παραλίγο τον προηγούμενο μήνα να τους βάλει στην Βουλή (2,93%), δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά για την καταλληλότητα της πολιτικής τους αντίληψης και συγκρότησης και ιδιαίτερα αυτής του στελεχωτικού τους δυναμικού.

Ποιο είναι όμως το αντικείμενο της Πολιτικής Οικολογίας και γιατί έχει κυριαρχήσει ο περιβαλλοντισμός σαν ταυτότητά της;

Η Οικολογική αντίληψη για τον κόσμο, έχει παρομοιαστεί από παλιά σαν ένα ΚΑΡΠΟΥΖΙ.

Το καρπούζι έχει 3 διακριτά μέρη: 1) την πράσινη φλούδα. 2) το κόκκινο περιεχόμενο. 3) τους μαύρους σπόρους.

Έτσι, η Οικολογία ενδιαφέρεται να φροντίζει:

1) για την Αρμονία στη Φύση και στο Φυσικό περιβάλλον - την προστασία του και την εξέλιξή του (η πράσινη φλούδα)

2) για την Αρμονία στην Κοινωνία και στις σχέσεις των πολιτών, ενάντια στην εκμετάλλευση και στον Αυταρχισμό, για την κοινωνική Δικαιοσύνη και Ελευθερία (το κόκκινο περιεχόμενο)

3) για την Αρμονία και την ισορροπία στα Πρόσωπα και τον ψυχισμό κάθε πολίτη, ενάντια στην καταστολή των ιδιαιτεροτήτων του, για την πολυμορφία και τον Αυτοκαθορισμό, για τα Ατομικά Δικαιώματα και την πολιτική χειραφέτηση, ενάντια στην επιβολή της εξουσίας (τα Μαύρα σπόρια).

Ενώ, αυτό που φαίνεται είναι η πράσινη φλούδα - ο περιβαλλοντισμός, αυτό που καταναλώνεται είναι η κοινωνική δικαιοσύνη και ισορροπία – ο κοινοτισμός, κι αυτό που διαιωνίζει το μέλλον του καρπουζιού είναι η ύπαρξη και φροντίδα των «Σπόρων» - οι Προσωπικές Ελευθερίες.

Γι’ αυτό και η Πολιτική Οικολογία – στην συνεπή της μορφή, συνδυάζει τόσο την περιβαλλοντική δράση, όσο και τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και για προσωπικές ελευθερίες και Αυτοργάνωση.

Ιστορικό

Στην Ελλάδα, από την αρχή τους (1983) οι οικολογικές κινήσεις, προσανατολίστηκαν στην περιβαλλοντική πλευρά της πολιτικής, αλλά όντας ανεπαρκείς και αναποτελεσματικές για συνολικό πολιτικό λόγο, συνδέθηκαν με το εναλλακτικό κοινωνικό κίνημα και στις εκλογές του 1990 έβγαλαν βουλευτή, σαν «Ομοσπονδία Οικολογικών Εναλλακτικών Κινήσεων». Από της αρχές της δεκαετίας του 1990 και για 15 περίπου χρόνια, εξαφανίστηκε το οικολογικό από το πολιτικό προσκήνιο, όντας περιορισμένο μόνο σε περιβαλλοντικά αιτήματα - με ανεπαρκή τρόπο και ανθρώπους.

Στις Ευρωεκλογές του 1999 οι Οικολόγοι- Εναλλακτικοί (2 κόμματα) πήραν μαζί 15.000 ψήφους ενώ η Ριζοσπαστική Αντιαπαγορευτική Κίνηση (ΡΑΚ) πήρε 22.000 ψήφους. Έτσι, φάνηκε ότι τα αιτήματα για ελευθερίες θα μπορούσαν να ενισχύσουν το οικολογικό πολιτικό προφιλ, και από το 2005, περιβαλλοντικά και ελευθεριακά μαζί, δημιούργησαν ένα σφαιρικό ενδιαφέρον στους πολίτες που οδήγησε στην εκλογή Ευρωβουλευτή το 2009.

Πολιτική Συγκρότηση του κόμματος των Ο.Π.

Όπως και στο εξωτερικό, έτσι και στην Ελλάδα το Οικολογικό-Εναλλακτικό, ξεκίνησε από αυθόρμητες - και μετά οργανωμένες - δραστηριοποιήσεις ιδεολόγων οραματιστών και ακτιβιστών. Με τον εθελοντισμό και την οικονομική αφαίμαξη- για να υλοποιηθούν εκδηλώσεις- με την αλληλεγγύη και την αμοιβαία εκτίμηση, οι : Ν. Χρυσόγιαλος, Μ. Τρεμόπουλος, Γ. Σχίζας, Σ. Σγούρος, Σ. Ψύχας, Γ. Χρυσοβέργης κ.ά. έβαλαν τις βάσεις για την περιβαλλοντική πλευρά της πολιτικής οικολογίας, εκείνα τα δύσκολα χρόνια της αφάνειας.

Μετά το 2007 όμως, η δύναμη της προοπτικής, άρχισε ν’ αλλάζει τα κίνητρα συμμετοχής στον Οικολογικό πολιτικό χώρο. Χρήματα, γραφεία και θέσεις αποφάσεων (και κύρους). Το οικολογικό πολιτικό κόμμα, άρχισε να διαχωρίζεται από το οικολογικό βιωματικό (οικοκαλλιέργειες και κοινότητες, εναλλακτικό εμπόριο, κά.). Δημιουργήθηκε από την μια, ένα κέντρο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ της πολιτικής οικολογίας και από την άλλη ένας αριθμός αγνών οικολόγων πολιτών, που προσπαθούν έμπρακτα να ζήσουν τον οικολογικό τρόπο ζωής (και στις πόλεις, αλλά ιδιαίτερα στην επαρχία).

Και παρόλο, που, στο «σταφ» των Διαχειριστών και «παραγόντων», υπάρχουν και πρόσωπα ανιδιοτελή και «αγνών» ελατηρίων, το δυναμικό που κυριαρχεί στα γήπεδα των αποφάσεων, κάθε άλλο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σήμερα «αλληλέγγυο» και έστω «φιλικό».

Η εξουσία (θέσεις δύναμης, προβολής κ.ά.) σαν «χώρος» είναι δηλητηριασμένος. Ένα δραστικό συστατικό του δηλητηρίου του είναι το : «εγώ Άρχω», που δημιουργεί την απώλεια του βασικού στοιχείου της κοινωνίας: την Κοινότητα.

Γι’ αυτό στο Οικολογικό Πολιτικό μοντέλο υπάρχει η εναλλαγή στις θέσεις, για να προστατευτούν οι Διαχειριστές από το δηλητήριο των θέσεων δύναμης.

Όσες όμως δικλείδες ασφαλείας κι αν υπάρξουν, άμα το κίνητρο των Στελεχών είναι η προσωπική καταξίωση και το κυνήγι της δύναμης, η δημιουργία φραξιών και ανταγωνιζόμενων ομάδων, είναι ένα φυσικό επακόλουθο στον εσωκομματικό πόλεμο για το μοίρασμα των θέσεων…

Στο τέλος της δεκαετίας του 2000, οι αγνοί οραματιστές και ακτιβιστές της δεκαετίας του ‘90 είχαν αντικατασταθεί σε μεγάλο μέρος από επαγγελματικά στελέχη και έμμισθους γραφειοκράτες των Οικολόγων Πράσινων. Η ψυχολογία της Ελεύθερης αγοράς είχε επιδράσει κι εδώ! Το κόμμα της Οικολογίας με την Άμεση Δημοκρατία και τις Οικοκοινότητες είχε γίνει επαγγελματικό!

Η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών είχαν την απαραίτητη (ταξική) επαγγελματική σφραγίδα του ειδικού για να διαχειριστούν την Οικολογία – τον Περιβαλλοντισμό ουσιαστικά: Πολιτ. Μηχανικοί, Μηχ. Μεταλλείων, Αρχιτ. Μηχανικοί, Μηχανολόγοι Μηχανικοί, Πολεοδόμοι, Δόκτορες Οικολογίας, Τοπογράφοι Μηχανικοί, Χημικοί Μηχανικοί, Περιβαλλοντολόγοι, Γεωπόνοι και Νομικοί Περιβάλλοντος, καλύπτουν πλειοψηφικά τις υποψηφιότητες στα ψηφοδέλτια στις Α, Β Αθήνας-Θεσσαλονίκης.

Η εμπειρική σχέση τους όμως, με τα κοινωνικά κινήματα και τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη είναι αμφίβολη. Αυτό φάνηκε από την στάση τους απέναντι στο περσινό κίνημα των πλατειών, όσο και στις προεκλογικές τους εκτιμήσεις και στην πολιτική στάση του κόμματος των Ο.Π.

Το κίνημα της Αληθινής Δημοκρατίας ή των «Αγανακτισμένων» και η πολιτική

στάση του κόμματος των Ο.Π.

Στις 25 του Μάη, ξεκίνησε και στην Αθήνα αρχικά (και μετά σε άλλες πόλεις της Ελλάδας) το κίνημα της «Αληθινής Δημοκρατίας», που είχε ξεκινήσει πριν 10 ημέρες στην Ισπανία. Ονομάστηκε από τα ΜΜΕ, κίνημα «των Αγανακτισμένων» (από την πολιτική των κυβερνήσεων) και χωρίστηκε (στη συνέχεια) σε δυο διακριτές κατηγορίες: στην «πάνω» πλατεία Συντάγματος, που κυριάρχησαν οι «Εθνικόφρονες» με τα συνθήματα «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή» και «κρεμάλες κρεμάλες στις πολιτικές κουφάλες» και στην «κάτω» πλατεία, που η κύρια λειτουργία της, συνίστατο στην πολιτική χειραφέτηση των πολιτών, με καθημερινές Λαϊκές Συνελεύσεις και συναντήσεις ομάδων εργασίας και αμεσοδημοκρατικό πολιτικό προσανατολισμό («οι πολίτες πρέπει να ΄ναι στην Αρχή, με Συμβούλια και Γνώμη ΛαΪκή» – από τον ύμνο της 25ης Μάη).

Στην «κάτω», ειδικά, πλατεία, η αυθόρμητη δημιουργικότητα των νέων, ιδιαίτερα, πολιτών, ήταν ασταμάτητη και συγκινητική… Σε όλες τις συναντήσεις για την Άμεση Δημοκρατία, για την Οικονομία και το Μνημόνιο, οι Ο.Π. ήταν σχεδόν απόντες και όχι μόνο από αυτές. Ήταν απόντες ακόμα και στις «οικολογικές» συναντήσεις για τις Εναλλακτικές κοινότητες, για τις φυσικές καλλιέργειες, για την αντιαυταρχική εκπαίδευση κ.ά. και ο λόγος απουσίας τους, δεν ήταν μόνο ότι θεωρούσαν τις συναντήσεις των πλατειών «Λαϊκισμό» - όπως έλεγαν χαρακτηριστικά, αλλά κυρίως, επειδή οι πλατείες εξέφραζαν ακριβώς την Οικολογική Εναλλακτική θεώρηση της πολιτικής και της ζωής και αυτό τους φόβισε πολύ – γιατί έχαναν το μονοπώλιο της «Διαχείρισης».

Και έτσι, οι «Αμεσοδημοκράτες» και «υπέρ της Αυτοργάνωσης των πολιτών» Ο.Π. της Αθήνας, έμειναν φοβισμένοι παρατηρητές απ’ έξω – όπως όλα τα μνημονιακά κόμματα και το ΚΚΕ (ο ΣΥΡΙΖΑ περίμενε στην γωνία να καρπωθεί το κλίμα που έφτιαχνε η «κάτω» πλατεία – όπως η Χ.Α. και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες της «πάνω» πλατείας).

Προφανώς, δεν υπήρχε καιρός (ούτε διάθεση) για τους Ο.Π. να σχετιστούν με το λαϊκό κίνημα του καλοκαιριού και να έχαναν την κομματική προετοιμασία για τις επερχόμενες εκλογές!

Πολιτική Εκτίμηση του κόμματος των Ο.Π.

Από το καλοκαίρι και μετά, ήταν πια πολύ καθαρός ένας βασικός πολιτικός διαχωρισμός: «Αποδοχή του Μνημονίου ή Καταγγελία του» και «Αποδοχή των κλεφτών πολιτικών, που πήραν αποφάσεις σε βάρος του ελληνικού λαού – χωρίς να τον ρωτήσουν, ή όχι»…Έμμεσα, έμπαινε και η αμφισβήτηση της Ευρώπης των τραπεζών, που έπιναν το αίμα του ελληνικού λαού.

Μνημονιακοί, ήταν ένα μέρος της Δεξιάς και ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ. Αντιμνημονιακοί ήταν η Αριστερά, ένα μέρος της Δεξιάς κι ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ. Τα στελέχη των Ο.Π. βρέθηκαν απροετοίμαστοι να τοποθετηθούν ουσιαστικά πάνω στο ερώτημα: «τι κάνουμε με το Μνημόνιο;» Μια χλιαρή στάση – φυσικό επόμενο της απουσίας τους από το κίνημα – χαρακτήρισε την προεκλογική περίοδο των εκλογών του Μάη 2012.

Αυτή ήταν και η πρώτη σημαντικά λαθεμένη εκτίμηση της ηγεσίας των Ο.Π. για την κατάσταση της πολιτικής συνείδησης στη χώρα μας. Σε μια συνθήκη, όπου ο δικομματισμός κατέρεε, όπου ο λαός είχε μείνει χωρίς οράματα και πίστη, όπου το καινούριο, με την μορφή των Λαϊκών Συνελεύσεων και της αυτοργάνωσης στις γειτονιές εμφανιζόταν διστακτικά στο προσκήνιο, το κόμμα των Ο.Π. στάθηκε ανίκανο ν’ ανταποκριθεί στην ανάγκη νέου κοινωνικού οράματος.

Ζούσε στην κομματική εποχή : «να μπω στην Βουλή» και η αυτάρεσκη ψευδαίσθηση της νίκης, έκανε τα στελέχη να αδρανήσουν…

Όταν διαλύθηκε η ψευδαίσθηση στις εκλογές του Μάη, το σκηνικό είχε αλλάξει δραματικά: τώρα πια δεν θα ψηφίζονταν κόμματα, αλλά: «Αποδοχή του Μνημονίου ή Αντίσταση». Η ηγεσία του κόμματος των Ο.Π. βρέθηκε σε δίλημμα: Από την μια δεν την συνέφερε να υποστηρίξει το Μνημόνιο, κι από την άλλη φοβόταν την Αριστερά, που θα της απορροφούσε κόσμο. Έτσι, μιλώντας για «επαναδιαπραγμάτευση» του Μνημονίου, ξεκίνησε μια λυσσασμένη πολεμική στο ΣΥΡΙΖΑ, ταυτίζοντας άθελα το κόμμα των Ο.Π. με τις Μνημονιακές Δυνάμεις. Εξ’ άλλου, λεγόταν κιόλας : «Το Μνημόνιο δεν είναι το ουσιαστικό».

Επιπλέον, η ιδεολογική εικόνα των Ο.Π. είναι ασαφής: «Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά»! Μπράβο, αλλά πού; Σε καθαρές παραλίες και πεζοδρόμια, μέσα στις εξαθλιωμένες συνθήκες εκμετάλλευσης και βίας; Και ενώ ένας θεωρητικός λόγος δεν λείπει, η μεταφορά του οικολογικού οράματος του «καρπουζιού» στον λαό, χωλαίνει θανατηφόρα.

Πολιτική Ηθική

Κι αυτό γιατί οι «διαχειριστές» του (ή αυτοί που παρουσιάζονται σαν «διαχειριστές») είναι ανώριμοι για την ευθύνη της μετάδοσης του καινούριου στην κοινωνία. Είναι έξω από το λαό, έξω από τη νεολαία και τα κινήματα, έξω από τις εργασιακές διεκδικήσεις. Και αυτό δεν είναι άσχετο με το πνεύμα που κυριαρχεί στα όργανα – τουλάχιστον της Αθήνας- του κόμματος των Ο.Π.

Ο Εγωτισμός και ο Ανταγωνισμός …Οι ίντριγκες και οι λυκοφιλίες στις διεκδικήσεις των θέσεων..Οι ύποπτες μέθοδοι για τις συνελεύσεις αποφάσεων : «γράφω μέλη 4 δικούς μου, και ψηφίζω εγώ και για τους 4 (ένας ψηφοφόρος: 5 ψήφοι)… Η λογοκρισία και το «κόψιμο» από την ιστοσελίδα των Ο.Π., όσων μελών διαφωνούσαν ή έκαναν κριτική…. Αυτό το πνεύμα κυριαρχώντας, οδήγησε στην φυγή στελεχών προεκλογικά προς τα Δεξιά (Μάνο) και Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ)… (Και φυσικά υπάρχουν και στελέχη με υγιή προσωπικότητα (Γ. Παρασκευόπουλος, Γ. Τσιρώνης, Τ. Κρομμύδας κ.ά.) αλλά παραμένουν αδρανοποιημένα γραφειοκρατικά από τους μοχθηρούς «Ιζνογκούντ» του κόμματος!)

Τα μαύρα «κουκούτσια» στο καρπούζι (οι σπόροι του μέλλοντός του) είναι η προσωπική ευθύνη της απελευθέρωσης καθενός, όχι μόνο από κάθε εξωτερικό δυνάστη, αλλά και πρωταρχικά από τα πάθη και τις φιλοδοξίες που δυναστεύουν τον εαυτό του. Εάν οι «διαχειριστές» της πολιτικής οικολογίας δεν έχουν «κουκούτσια», το καρπούζι τους – ή μάλλον η «φλούδα» τους, δεν έχει μέλλον!

Γιατί ο επαγγελματισμός του οράματος, οι μικροκομματικές φιλοδοξίες και οι ανταγωνισμοί, η απόσταση από νεολαία και λαό και ο πολιτικός αμοραλισμός (έλλειψη ήθους) είναι οι χειρότεροι παράγοντες για την ανάπτυξη του οικολογικού καρπού. Και οι τελευταίες εκλογές του Ιουνίου το έδειξαν με απόλυτο τρόπο! Με την απώλεια των 2/3 των ψηφοφόρων των Ο.Π.

Ευτυχώς (!) μπάς και υπάρξει κάθαρση!

Γ. Ο.