ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ
27.06.1984

Συνεχίζοντας την επεξεργασία της «πρότασης για μία ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (Οικολογική Συνάντηση Πεντέλης) για: «τη δημιουργία και ανάπτυξη ενός εναλλακτικού κοινωνικού δικτύου, νέων αξιών ζωής και της πολιτικής σύνθεσης και έκφρασης των νέων κοινωνικών κινημάτων», θα σταθούμε σε μερικά κεντρικά σημεία της «Διακήρυξης για τις ευρωεκλογές», ώστε να γίνει δυνατό να καθορίσουμε κάποιους θεωρητικούς άξονες και προτάσεις αποτελεσματικής δράσης.
Η α΄ παράγραφος αρχίζει με τη φράση: «Η ζωή έχει καθοριστεί σημαντικά πέρα κι έξω από μας» και συνεχίζει, «Αναθέσαμε το όνειρά μας και τη ζωή μας σε άλλους. Και κείνοι τα κάνουν εφιάλτες»…«Σήμερα, απειλείται ο χώρος ελευθερίας του κάθε ατόμου…Αλλά η απειλή δεν είναι μόνο απ’ τον έλεγχο που ασκεί το κράτος. Είναι από το ότι το κράτος, σαν συμπλήρωμα του ιδιωτικού κεφαλαίου, επεκτείνεται σε χώρους, που κατ’ εξοχήν ανήκουν στα άτομα και στις κοινότητες…χάνουμε τη δυνατότητα να είμαστε αυτόνομα άτομα, να σκεφτόμαστε σφαιρικά, να είμαστε μια ενιαία οντότητα, να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας». «Οι κυρίαρχες αξίες σήμερα, όπως ανάπτυξη, αύξηση της παραγωγικότητας, ανταγωνισμός…δεν αφήνουν περιθώρια για μια αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων μεταξύ τους και με τη φύση…Το Οικολογικό, πάνω απ’ όλα, είναι πρόβλημα Αξιών. Στο μέτρο που οι κυρίαρχες αξίες δεν αλλάζουν, οι φαύλοι κύκλοι συνεχίζουν να υπάρχουν». «Είναι αναγκαία λοιπόν η ανάπτυξη ενός κινήματος, που να εντοπίζει αυτούς τους φαύλους κύκλους, να παρεμβαίνει και να δημιουργεί καινούριες αξίες και σχέσεις, να προτείνει και να διεκδικεί άμεσα μέτρα, να διεκδικεί και να προωθεί κοινωνικές μορφές ζωής – παραγωγής – χρήσης – διανομής των αγαθών, που θα είναι σύμφωνες με τις οικολογικές ιδέες». «Απέναντι στη παθητικότητα στον καθημερινό μας ευνουχισμό, στην ανταγωνιστικότητα και τον εξαναγκασμό, βλέπουμε την ενεργό Αυτόνομη προσπάθεια για σχέσεις ουσιαστικά ανθρώπινες, χωρίς διακρίσεις, βία και καταπίεση. Αναγνώριση του διαφορετικού και της ιδιαιτερότητας πολυμορφίας του καθενός-καθεμιάς. Η ενεργός Αυτόνομη προσπάθεια, στηριγμένη στην Αλληλεγγύη και στην συνεργασία, θέλουμε να προωθεί την κοινοτική εμπειρία, στην οποία τα άτομα αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους».
Απ’ όλα αυτά τα σημεία, φαίνεται καθαρά ότι ο πολιτικός Οικολογικός Λόγος στην Ελλάδα-αλλά και στο εξωτερικό-βλέπει την καταστροφή του περιβάλλοντος και της ζωής μας, σαν αποτέλεσμα των Αξιών που κυριαρχούν σήμερα, όπως ανταγωνισμός, ανάπτυξη, αύξηση παραγωγικότητας κ.λ.π. Σ’ αυτές τις Αξίες αντιπαρατάσσει την Αλληλεγγύη, την Συνεργασία, τη σφαιρική σκέψη – «Σκέψου Συνολικά-Δράσε Τοπικά». την Αυτόνομη ενεργό προσπάθεια που προωθεί την κοινοτική εμπειρία, το σεβασμό της ιδιαιτερότητας και πολυμορφίας και την πολύπλευρη ανάπτυξη των ατόμων. Το «Σκέψου Συνολικά-Δράσε Τοπικά», στηρίζεται στη Σύνθεση της Αντίθεσης: Σύνολο-Μέρος ή αλλιώς: Φύση-Άνθρωπος, Κοινωνία-Άτομο και προϋποθέτει την αποδοχή και εφαρμογή, τόσο της Αυτοδιάθεσης – Αυτοδιαχείρισης – Αυτοδιεύθυνσης – Αυτονομίας – Αυτοσυνείδησης (για το «μέρος»), όσο και των συμπληρωματικών τους, της Συνεργασίας – Αλληλεγγύης – Κοινότητας – Ομοσπονδίας – Παγκοσμιότητας (για το «Σύνολο»).
Έτσι, μπορεί να γίνει κατανοητό γιατί όλοι οι πολιτικοί εκφραστές της Οικολογικής σκέψης, καταλήγουν στον ίδιο προσανατολισμό: Ο Ρούντολφ Μπάρο καταλήγει στις αυτοδιοικούμενες συνοικίες και συνεργατικές από ένα πλατύ δίχτυ «ελεύθερων κοινοτήτων». Ο Ιβάν Ίλιτς, στην ανάπτυξη των αξιών Vernacular, δηλαδή της πολλαπλής ιδιαιτερότητας και ηπιότητας και στο «κάνω» παρά στο «κατέχω». Ο Αντρέ Γκορζ επαγγέλλεται την «κοινωνία των πολιτών», όπου η εξουσία μετατοπίζεται από το κράτος και τα πολιτικά κόμματα, στις τοπικές κοινότητες και στο δίχτυ κοινωνικών σχέσεων, που αναπτύσσουν τα άτομα μεταξύ τους.
Η Πολιτική Οικολογική σκέψη δεν περιορίζεται στη μελέτη της καταστροφής των οικοσυστημάτων, ούτε παρασύρεται να γίνει «Βιο-οικονομία», όπως θέλουν οι τεχνοκράτες, ή Οικοφασισμός, όπως θέλουν οι οπαδοί του συγκεντρωτισμού. Ξεκινώντας από την ανάγκη αποκατάστασης της διαταραγμένης ισορροπίας στο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, οδηγεί σε δράση για την εφαρμογή των Αξιών της (Αυτοδιάθεση-Συνεργασία, Αυτοδιαχείριση-Αλληλεγγύη, Αυτοδιεύθυνση-Κοινότητα κ.λ.π.) σε πολιτικό (ποιος παίρνει τις αποφάσεις), οικονομικό (σχέσεις παραγωγής-διανομής και ποιότητας παραγωγής-κατανάλωσης), πολιτιστικό (Ελευθερία και ποιότητα πληροφόρησης και έκφρασης) και κοινωνικό επίπεδο.
Ο Αγώνας για την εφαρμογή αυτών των Αξιών στη πολιτική και στη Διοίκηση, σημαίνει διεκδικήσεις ώστε, οι «αποφάσεις να μην παίρνονται από συγκεντρωτικούς θεσμούς, αλλά στο επίπεδο όπου γίνονται αισθητές οι συνέπειες αυτών των αποφάσεων» (Εισαγωγή 4 § β΄ του Προγράμματος Πράσινων της Ευρώπης). Αυτό, που λέγεται αλλιώς Άμεση Δημοκρατία, περνάει μέσα από την ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του πολυμερισμού της Ισχύος της, με την ανάπτυξη των Συνοικιακών Συμβουλίων. Η Δράση στα Συνοικιακά Συμβούλια, είναι ένας βασικός τρόπος Άμεσης Ενεργοποίησης των πολιτών σε Τοπικές κλίμακες, για την επίλυση των προβλημάτων υποβιβασμού της ζωής τους. Εργοστάσια που μολύνουν, δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας, έλλειψη παιδότοπων και πράσινου κ.α. σαν τοπικά προβλήματα, μπορούν να ενεργοποιήσουν προς την κατεύθυνση της Αυτοδιαχείρισης και των Νέων Αξιών. Σε πολιτικό επίπεδο ακόμα, η εφαρμογή των Οικολογικών Αρχών, οδηγεί στην κατάργηση των Νόμων, που είναι ενάντια στην Αυτοδιάθεση κι αντιστρατεύονται την Αλληλεγγύη και στην Ομοσπονδιακά λειτουργούσα Νομοθεσία. Σε Διεθνές επίπεδο, οδηγεί στη συνεργασία των Λαών, στην ειρηνική επίλυση των διαφορών, με το σεβασμό της αυτονομίας και ιδιαιτερότητας του κάθε μέρους, και στον καθολικό (κι όχι μόνο πυρηνικό) Αφοπλισμό. Έτσι, μια σειρά κινητοποιήσεις για το περιβάλλον και την Ποιότητα ζωής, την Νομοθεσία, την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό, προϋποθέτουν την οργανωτική ανάπτυξη πυρήνων για α) πληροφόρηση και «άνοιγμα των δρόμων συστηματικής συμμετοχής των πολιτών, δηλαδή Δημοψηφίσματα με Λαϊκή Πρωτοβουλία» (Πρόγραμμα Πράσινων Ευρώπης) και β) για την ανάπτυξη Διεθνούς Συνεργασίας μεταξύ κινημάτων βάσης για τον Αφοπλισμό.
Η οργανωτική ανάπτυξη των Πυρήνων, οδηγεί σε Ομοσπονδιακό Σχηματισμό μιας Ενιαίας Πολιτικής Κίνησης, που δεν βάζει θέμα αλλαγής κόμματος στην Εξουσία, αλλά «μεταφοράς των αποφάσεων στις τοπικές κοινότητες και στο δίχτυ των κοινωνικών σχέσεων που αναπτύσσουν τα άτομα μεταξύ τους» (Αντρέ Γκορζ). Η Οργανωτική λειτουργία της Κίνησης έχει ήδη προταθεί (πρόταση για μία Πράσινη Εναλλακτική Κίνηση) σαν: αποφάσεις μετά από συναίνεση (δεν διαφωνεί και δεν υποχωρεί ένα μεγάλο κομμάτι). Δικαίωμα έκφρασης των διαφορετικών απόψεων. Εναλλαγή σε ρόλους και θέσεις. Άμεση Δημοκρατία. αν σ’ αυτά προσθέσουμε και το : οι αποφάσεις δεσμεύουν μόνο όσους συμφωνούν, έχουμε μία-σε οργανωτικό πολιτικό επίπεδο-έκφραση της Αυτοδιεύθυνσης-Συνεργασίας.
Σε Οικονομικό επίπεδο, η εφαρμογή των Οικολογικών Αξιών οδηγεί στην κατάργηση του εργοδότη-αφεντικού και του ιδιωτικού και κρατικού Καπιταλισμού, στην κατάργηση δηλαδή της παραγωγής για το κέρδος και στη δημιουργία Νέων παραγωγικών στόχων και σχέσεων, με πυξίδα την κάλυψη των αυθεντικών (κι όχι κατασκευασμένων) ανθρώπινων αναγκών όλων των πολιτών, χωρίς οικονομικές διαιρέσεις. Οδηγεί στη «δημιουργία ενός εναλλακτικού, οικονομικοκοινωνικού διχτύου, έξω απ’ τις οικονομικές κοινωνικές σχέσεις του σημερινού συστήματος, που θα στηρίζεται σε κοινότητες, ομάδες παραγωγών, ομάδες καλλιεργητών που θα συνεργάζονται μεταξύ τους, θα αλληλοϋποστηρίζονται και Ανταλλάσσουν αγαθά, εμπειρία, ιδέες, βοήθεια». (Διακήρυξη για μια ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ).
Οι Αυτοδιαχειριζόμενες παραγωγικές κοινότητες, πλήρης έκφραση σε τοπικό επίπεδο των «αποκεντρωμένων και οικονομικά βιώσιμων περιφερειακών μονάδων» (Πρόγραμμα Πράσινων Ευρώπης 3), με «εργασία που ολοκληρώνει το άτομο και είναι οικολογικά ανεκτή» (το ίδιο), φτιάχνονται σε εθελοντική βάση και προωθούν τις ήπιες αποκεντρωμένες μορφές ενέργειας (Ήλιος, Αέρας, Βιομάζα κ.λ.π.), καθώς και την ανακύκλωση και ξαναχρησιμοποίηση. Δίνεται έμφαση στην ποιότητα και στο περισσότερο αναγκαίο, με λιγότερο χρόνο. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στο θέμα της Γεωργίας με φυσικές και βιολογικές καλλιέργειες, με πολυκαλλιέργειες και με στόχο την Αυτονομία σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και την Οικολογική ισορροπία.
Στην προσπάθεια γι’ αυτά, είναι αναγκαία η σύνδεση όλων των σχετικών δραστηριοτήτων παραγωγής και οικονομίας σ’ ολόκληρη την Ελλάδα και ο προγραμματισμένος συντονισμός της δημιουργίας καινούριων. Η υποστήριξη κάθε Αυτοδιαχειριζόμενης προσπάθειας, γίνεται αναγκαίο βήμα για την επιτυχία. Η σύνδεση, η υποστήριξη και ενίσχυση και ο συντονισμός της λειτουργίας και δημιουργίας κοινοτικών περιφερειακών παραγωγικών μονάδων σ’ ένα δίχτυ, απαιτεί την Οργανωμένη δράση πυρήνων, που θα πληροφορούν και θα δείχνουν τα βαθύτερα αίτια της οικολογικής κρίσης, που δύο απ’ αυτά είναι η έλλειψη Αυτοδιαχείρισης και Αλληλεγγύης. Θα οργανώνουν εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις για τις Αυτόνομες κοινοτικές παραγωγές, για την αλλαγή των συνθηκών εργασίας και των στόχων παραγωγής, για την κατάργηση νόμων ενάντια στην αυτοδιαχειριζόμενη παραγωγή (π.χ. άρση της απαγόρευσης χρήσης Αιολικής ενέργειας), για το σταμάτημα χρήσης πυρηνικής ενέργειας και όλων των μορφών τεχνολογίας που καταστρέφουν, τόσο τους μη ανανεώσιμους φυσικούς πόρους, όσο και το ίδιο το περιβάλλον.
Οι πυρήνες αυτοί, είναι τόσο οικολογικού προσανατολισμού, όσο και εναλλακτικού τρόπου ζωής. Η αρμονία με το φυσικό περιβάλλον σχετίζεται άμεσα με την μικρή, αυτόνομη, χαλαρή, δημιουργική εργασία, που είναι το ίδιο του εναλλακτικού. Συνδέονται με τους πυρήνες πολιτικής δράσης (π.χ. Συνοικιακά Συμβούλια), είτε διότι πρόσωπα μετέχουν σε διάφορους πυρήνες, είτε με εναλλακτικούς αντιπροσώπους σε Ομοσπονδιακό επίπεδο της Ενιαίας Πράσινης Κίνησης.
Σε Πολιτιστικό επίπεδο, η εφαρμογή των Οικολογικών Αξιών, τόσο στην εκπαίδευση, όσο και στη πληροφόρηση και στη τέχνη γενικότερα, εντοπίζεται στην ανάπτυξη ενός ελεύθερου πλουραλιστικού πνεύματος, υπεύθυνων αυτοσυνείδητων πολιτών με κριτική και συνεργατική διάθεση, καθώς και στην ολόπλευρη-κι όχι μόνο διανοητική ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας, κύρια με τη Δημιουργία και την Τέχνη. Προωθείται κάθε μορφή Αντιαυταρχικής Εκπαίδευσης και Αυτόνομης Πολιτιστικής δραστηριότητας. αυτοδιαχειριζόμενοι παιδικοί σταθμοί και παιδότοποι σε κάθε γειτονιά, πολιτιστικά στέκια με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις-κύρια για παιδιά. προώθηση των ελεύθερων μέσων επικοινωνίας (ελεύθεροι Λαϊκοί Ραδιοσταθμοί), αγώνας ενάντια στη Λογοκρισία και στη χαλκευμένη μονοσήμαντη πληροφόρηση. δημιουργία και ενίσχυση σύγχρονης Ελληνικής τέχνης (Μουσική, Κινηματογράφος, Ποίηση, Θέατρο, κ.λ.π.), με προσανατολισμό το πέρασμα στον κόσμο-Λαϊκές εκδηλώσεις τέχνης, χάπενινγκ, ζωντανό Θέατρο και Ζωγραφική, μικρές συχνές συναυλίες, κ.λ.π. Εκδοτική δραστηριότητα κι οργάνωση μαθημάτων Αυτοεκπαίδευσης σε διάφορα θέματα (Τέχνη, Οικολογία, Επιστήμες, Φιλοσοφία).
Είναι κατανοητό ότι η δράση γι’ αυτά, μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνο στο βαθμό που υπάρχουν οργανωμένοι πυρήνες, για κάθε ξεχωριστή πολιτιστική δραστηριότητα. Πληροφοριακό υλικό, εκδοτικές, εκπαιδευτικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες, συνδέονται με τις δραστηριότητες των άλλων επιπέδων (πολιτικού και οικονομικού), τόσο με την κοινότητα των μηνυμάτων (Αυτοδιεύθυνση-Αλληλεγγύη), όσο και με την-σε Ομοσπονδιακό επίπεδο-συνεργασία των πυρήνων στην Πράσινη Εναλλακτική Κίνηση.
Σε κοινωνικό επίπεδο, ο αγώνας για τα ατομικά δικαιώματα και για κοινωνική δικαιοσύνη, για απελευθέρωση της ζωής και ανάπτυξη της συντροφικότητας, για την κατάργηση των διακρίσεων και την αναγνώριση του διαφορετικού, είναι αναγκαίος για την εφαρμογή των Οικολογικών Αξιών. Η Συνεργασία με τις Κινήσεις Κοινωνικής Απελευθέρωσης και Κοινωνικής Αμφισβήτησης, καθώς και η Διεθνιστική Αλληλεγγύη στους καταπιεσμένους από πολιτικές, εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές κ.α. διακρίσεις, είναι βασικοί τρόποι εργασίας πυρήνων κοινωνικής παρέμβασης, που μπορούν να δραστηριοποιηθούν σε ομοσπονδιακή σχέση στην Πράσινη Εναλλακτική Κίνηση.
Απ’ όλα τα παραπάνω, βγαίνει η αναγκαιότητα οργανωμένης λειτουργίας σε τομείς και δραστηριότητες πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και κοινωνικές, από υπεύθυνους πυρήνες σε Ομοσπονδιακή σχέση μεταξύ τους και με την Αυτοδιεύθυνση-Αλληλεγγύη, σαν βασικό άξονα Αναφοράς, κάτω από Οικολογικό-Εναλλακτικό προσανατολισμό. Για λόγους πρακτικής ωφελιμότητας (Οργανωτικής και Νομικής), προτείνεται η Λειτουργία ενός Συλλόγου ή Εταιρίας με τίτλο: «Πρωτοβουλία για μία Πράσινη Εναλλακτική Κίνηση», με Διοικητικό Συμβούλιο, Ανακλητή και Εναλλακτική Συντονιστική Επιτροπή, 6 (προσωρινών) Τομέων Δράσης:

Ι Τομέας:Επεξεργασίας Αρχών, μεθόδων, στόχων και λειτουργίας για το ξεπέρασμα του αδιεξόδου, στο οποίο οδηγεί το Βιομηχανικό Μοντέλο Ανάπτυξης.
ΙΙ Τομέας: Συντονισμού Οικολογικών Περιβαλλοντικών δραστηριοτήτων.
ΙΙΙ Τομέας: Αντιμιλιταριστικής – Ειρηνιστικής Συνεργασίας.
IV Τομέας: Κοινωνικής Κριτικής και Δράσης και εναλλακτικής Δημιουργίας (Νέες μορφές οργάνωσης, ανθρωπίνων σχέσεων, Καλλιτεχνικής Δημιουργίας και τρόπων Αυτοπραγμάτωσης του Κοινωνικού ανθρώπου).
V Τομέας: Σχέσεων και Συντονισμού με το Εξωτερικό.
VI Τομέας: Αρχείου και Υλικής Κάλυψης.
Στη Συντονιστική Επιτροπή περνάνε με Εναλλαγή, αντιπρόσωποι των Τομέων Δράσης, που ενημερώνουν και συντονίζουν τους τομείς μεταξύ τους.
Κάθε τομέας είναι αρμόδιος για συνεντεύξεις και δραστηριότητες του αντικειμένου του. Αποτελείται από πυρήνες, που έχουν την ίδια οργανωτική λειτουργία με τους τομείς (Άμεση Δημοκρατία, Συναίνεση, κ.λ.π.). Είναι κατανοητό ότι πριν-και για να-μπορέσουμε να λειτουργήσουμε σε σοβαρότερα επίπεδα πολιτοκοινωνικής παρέμβασης, πρέπει να έχουμε αναπτύξει την απαραίτητη οργανωτική εμπειρία, που θα επιτρέψει την ανταπόκριση στις ανάγκες των νέων επιπέδων. Μπορούμε να την αποκτήσουμε με τη λειτουργία του συλλόγου που ακόμα θα δώσει τη δυνατότητα για συγκέντρωση χρημάτων και ευκολότερης προβολής θέσεων. Σκοπός του συλλόγου μπορεί να είναι: «Η προετοιμασία για έναν πολιτικοκοινωνικό φορέα, με στόχο τη συμβολή στη Δημιουργία μιας Νέας Ποιότητας Ζωής - με Οικολογικό-Εναλλακτικό Προσανατολισμό - που βγαίνει από την Αλλαγή των υπαρχόντων Οικονομικών, Πολιτικών, Πολιτιστικών και Κοινωνικών συνθηκών, με την Άμεση Συμμετοχή των πολιτών στη Διεύθυνση και Διαχείριση της ζωής τους. στο Σκοπό, περιλαμβάνεται η προώθηση και πολιτική έκφραση των Οικολογικών Εναλλακτικών και Απελευθερωτικών Κινημάτων και Αντιστάσεων του Κοινωνικού Χώρου».
Η προβολή των Νέων Αξιών, των Οικολογικών (της αρμονικής σχέσης των διαφόρων τμημάτων μιας ολότητας μεταξύ τους, της απελευθερωτικής διαδικασίας από βία, εξαναγκασμού και στέρηση, της αυτάρκειας και αυτοδιεύθυνσης, του σεβασμού του διαφορετικού και ιδιαίτερου και της κοινοτικής-συνεργατικής κίνησης), καθώς και η διεργασία φθοράς, τόσο του Κρατισμού (Συγκεντρωτισμός), όσο και των Εμπορευματικών σχέσεων (Ιδιοποίηση-εκμετάλλευση), είναι απαραίτητο ν’ αντανακλούν πραγματικές εσωτερικές μας λειτουργίες ενδοοργανωτικά στη Πράσινη Εναλλακτική Κίνηση.
Η πάλη με τις εξουσιαστικές-κυριαρχικές, φιλοτομαριστικές τάσεις που κουβαλάμε μέσα μας, θα εκδηλώνεται νικηφόρα στις προσωπικές σχέσεις μεταξύ μας, με τη βαθύτητα και τη συντροφικότητα, που λείπει κοινωνικά.
Ιδιαίτερη αξία, έχει να προσεχτεί η φυλετική ανισορροπία στη Πράσινη Εναλλακτική Κίνηση. Η Αντρική εξουσία, ασυνείδητα περνάει και στην οργάνωση και διαιωνίζει μία απ’ τις πιο χονδροειδείς διακρίσεις του κατεστημένου κόσμου. στο βαθμό που η Αντρική Σκέψη δεν πάψει να καταστέλλει την Γυναικεία, ανάμεσά μας, σίγουρα θα δώσει έδαφος για την ανάπτυξη και άλλων μορφών Εξουσίας και διάκρισης όπως: διανοούμενοι-χειρονάχτες, διευθυντές-εκτελεστές, ελέγχοντες-μη ελέγχοντες. Οι προσωπικές μας έτσι σχέσεις, μπορεί να γίνουν ο καθρέφτης των Αξιών που επαγγελλόμαστε για την κοινωνία.