ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Φεβρουάριος 1985

 

« ΤΟ ΟΥΣΙΩΔΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΣΤΕΙ ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΡΟΤΑΘΕΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΟΥΤΟΠΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΡΙΖΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ, Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΜΑΣ»
(Από το «Οικολογία και Πολιτική» του Andre Gorz)

Στην προσπάθεια να ξεκαθαριστούν οι στόχοι και οι λειτουργίες της «πρότασης για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.», μπορούμε να θυμηθούμε μερικά απ’ όσα έχουν διακηρυχθεί μέχρι τώρα από μας και τις ενέργειες που γίνονται ή μπορεί να γίνουν για την υλοποίησή τους.
Ήδη από τη «Διακήρυξη για μια Πράσινη Εναλλακτική Κίνηση» (Ευρωεκλογές) τονιζόταν: «Είμαστε υπέρ της δημιουργίας ενός εναλλακτικού κοινωνικού-οικονομικού δικτύου, έξω απ’ τις οικονομικές-κοινωνικές σχέσεις του σημερινού συστήματος, που θα στηρίζεται σε κοινότητες, ομάδες παραγωγών, ομάδες καλλιεργητών, που θα συνεργάζονται μεταξύ τους, θα αλληλοϋποστηρίζονται και θ’ ανταλλάσσουν αγαθά, εμπειρία, ιδέες, βοήθεια, κάτι σαν το εναλλακτικό δίκτυο, που έχει δημιουργηθεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης» και «Θέλουμε να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη ενός πράσινου εναλλακτικού κινήματος, ενός κινήματος θεμελιώδους αντιπολίτευσης, που δεν θ’ αφομοιώνεται στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού, που θα δημιουργεί από σήμερα και απ’ τα κάτω τις συνθήκες για ελεύθερη, ειρηνική, οικολογική, κοινωνική και προσωπική ζωή».
Στην «Πρόταση για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ» της Ά Οικολογικής συνάντησης (Πεντέλη 25-7 Μάη 1984), τα παραπάνω συμπυκνώθηκαν έτσι: «Η λειτουργία και η παρέμβαση του σχήματος αυτού (της ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ), αποσκοπεί στη δημιουργία και ανάπτυξη ενός εναλλακτικού κοινωνικού δικτύου και Νέων Αξιών Ζωής, καθώς και της πολιτικής σύνθεσης και έκφρασης των νέων κοινωνικών κινημάτων». Στο «Ποιες είναι οι Αρχές μας», επαναλαμβάνουμε: «Σήμερα, παρά ποτέ, είναι αναγκαίες εναλλακτικές λύσεις σε πολλαπλά επίπεδα: πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό και κοινωνικό, με άξονες τις αρχές που έχουν αναφερθεί. Προωθούμε και ενισχύουμε κάθε προσπάθεια αυτοδιαχείρισης και δημιουργίας σ’ όλα τα επίπεδα της ζωής. Παράλληλα, βοηθάμε στο χτίσιμο ενός εναλλακτικού κοινωνικού δικτύου παραγωγής - χρήσης - διακίνησης - ανταλλαγής αγαθών, που διαχωρίζεται και αυτονομείται από το κράτος και το εμποροβιομηχανικό κύκλωμα. Με την κριτική και διεκδικητική μας στάση, θα προσπαθούμε να τροποποιούμε τις νομοθετικές και κοινωνικές συνθήκες, αλληλέγγυοι με τα νέα κοινωνικά κινήματα». (Οικολογική Εφημερίδα, τεύχος 14).
Είναι σαφή 2 σημεία σ’ όλες τις διακηρύξεις:
α) η έμφαση στη δημιουργία εναλλακτικού δικτύου παραγωγής και πολιτισμού (κάτι σαν Νέο Κοινωνικό Μοντέλο) και
β) η προοπτική της ανάπτυξης μιας «θεμελιώδους αντιπολίτευσης» ή «πολιτικής σύνθεσης και έκφρασης των νέων κοινωνικών κινημάτων», που συνδέεται με την «διεκδικητική μας στάση για τροποποίηση των νομοθετικών και κοινωνικών συνθηκών». Τόσο το (α) όσο και το (β) σημείο, είναι καταστάσεις που ακόμα δεν έχουν τόπο (ουτοπικές) στις συγκεκριμένες συνθήκες. ζητάμε τελικά, τόσο τη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς βία, εμπορευματικές-εκμεταλλευτικές σχέσεις κι εξουσία, όσο και τη δυνατότητά μας για χειρισμό πληροφορίας και δύναμης, μέσα στους πολιτικούς συσχετισμούς «χωρίς αφομοίωση στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού». Αυτή ακριβώς είναι και η δύναμη της Οικολογικής «Ουτοπίας»: το γεγονός ότι αγωνίζεται για το ριζικά και θεμελιακά καινούριο, στην παραγωγή και στις ανθρώπινες σχέσεις ή σχέσεις των «πολιτών».
Εδώ, πρέπει να τονιστεί η αντίθεση του Οικολογικού κινήματος, προς την αντίληψη που διαδίδεται από οικολόγους-τεχνοκράτες, καθώς κι από αριστεριστές, ότι αυτό που ενδιαφέρει την οικολογία είναι η προστασία του περιβάλλοντος, ακόμα κι από μία «φωτισμένη» κυβέρνηση. Στο σύνολό τους, οι οικολογικές-εναλλακτικές ομάδες που δραστηριοποιούνται, έχουν δείξει ότι πρωταρχικό ενδιαφέρον έχει η Αυτοργάνωση των πολιτών για την ποιότητα ζωής τους. Η Αυτοργάνωση με Συνεργασία (αυτή η «Ουτοπία»), δίνει την έννοια της πολιτικής του Οικολογικού κινήματος, τόσο σαν σκοπό (στόχο), όσο και σαν μέσο (τακτική).
Μπορούμε να δούμε, αν οι μέχρι τώρα δραστηριότητες της «προσπάθειας για μία ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.» προχώρησαν σε κάποιο βαθμό, τόσο το εναλλακτικό δίχτυ και την ποιότητα συνθηκών, όσο και την πληροφορία και την Αυτοργάνωση. Αμέσως, γίνεται αντιληπτό, ότι αυτά δεν είναι δύο ξέχωρες διαδικασίες για μας που θέλουμε να ζήσουμε Ολιστικά-Εναλλακτικά. Οι εκδηλώσεις της Νομικής, της Union Garbide, της διαδήλωσης ενάντια στην καταστολή, της Ακρόπολης και των δύο πορειών για το κυκλοφοριακό, μπορεί να μην είναι ουσιαστικά εναλλακτικού-παραγωγικού δικτύου, αλλά συντελέσανε και στην αυτοργάνωσή μας και στην μετάδοση πληροφοριών στους πολίτες (μέσα απ’ τις εφημερίδες κύρια). Ταυτόχρονα, μας συνέδεσαν πρακτικά με οικολογικές-εναλλακτικές ομάδες και άτομα, σύνδεση που προάγει τόσο μία ομοσπονδιοποίηση (βλέπε κοινή προκήρυξη 8 ομάδων για τις συλλήψεις των 170), όσο και μια συνεργασία σε παραγωγικά επίπεδα. Προς αυτή την κατεύθυνση, πρέπει ν’ αναφερθεί η συμμετοχή μας σαν άτομα, στις συναντήσεις Βιοκαλλιεργητών (24-25/11/84 και 14-15/02/85) που οργάνωσε η ΕΠΟΙΖΩ, καθώς και η διάθεση από μας, μικρής ποσότητας μήλων από φίλους του Πηλίου, που διακίνησε η ΕΠΟΙΖΩ. Όμοια, η συμμετοχή μας στην ομάδα Εναλλακτικής Τεχνολογίας.
Προς την κατεύθυνση της Αυτοργάνωσης, της πληροφορίας και της ποιότητας συνθηκών, πρέπει να δούμε και το αποτέλεσμα των ομάδων εναλλακτικής εκπαίδευσης, Πηλού και Γυναικολογικής αυτοεξέτασης. Σ’ αυτές μάλιστα τις ομάδες, έχει τόση δύναμη η τάση της Αυτοργάνωσης, που ενώ ξεκίνησαν από άτομα της «Προσπάθειας για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.», η πλειοψηφία τώρα, δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει τη σχέση της με την «Προσπάθεια για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.»
Αυτό μπορεί να ειδωθεί σαν εφαρμογή της Αποκέντρωσης και της Αυτόνομης λειτουργίας, καθώς κι ενός αντισυγκεντρωτικού φόβου που μας διακρίνει. Είναι ακριβώς ο στόχος της «Προσπάθειας για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.», να συντελέσει στην ανάπτυξη αυτοκαθοριζόμενων λειτουργιών στις διάφορες πλευρές της ζωής (πολλές αυτόνομες ομάδες), αλλά επίσης στόχος της είναι, να συντελέσει σ’ ένα κοινωνικό δίχτυ που αλληλοϋποστηρίζεται και σε μία κοινότητα ανταλλαγής αγαθών και αξιών. Φαίνεται, ότι στην τωρινή φάση στην «Προσπάθεια για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.», κυριαρχεί το πνεύμα της Αυτοργάνωσης, μ’ έναν τρόπο που καθυστερεί την παράλληλη ανάπτυξη του πνεύματος της Κοινότητας και Συνεργασίας.
Οπωσδήποτε, αυτό είναι φυσικό σαν αποτέλεσμα της αναζήτησης ταυτότητας και του πλουραλισμού και του «το μικρό είναι όμορφο», που χαρακτηρίζει την Οικολογία. Άλλο τόσο όμως, είναι φυσικό ν’ αντανακλά τον οργανωτίστικο τρόμο, που έχει γεννήσει ο συγκεντρωτισμός των κλασσικών πολιτικών οργανώσεων και την ανασφάλεια για συνεργασία, που καλλιεργεί ο μικροαστικός εγωισμός του καταναλωτικού περιβάλλοντος.
Αυτό το υπέρμετρο αίσθημα Αυτονόμησης, που συχνά οδηγεί σε ανταγωνιζόμενες ομάδες, σε φράξιες και σε διασπάσεις, μπορεί να ισορροπηθεί μόνο με την ανάπτυξη κοινοτικού συναισθήματος, μέσα από διαδικασίες συνεργασίας και κοινωνίας ιδεών, δύναμης, δράσης. Μπορούμε να αναπτύξουμε λειτουργίες που θα προάγουν την αλληλοκατανόηση και τον συντονισμό, σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Τέτοιες είναι οι συναντήσεις για θεωρητική ή πρακτική εργασία-ψυχαγωγία όλων των τύπων, ανάμεσα στα πρόσωπα απ’ όλους τους πυρήνες, ομάδες, φίλους κ.α. Εισηγήσεις-συζητήσεις πάνω σε θέματα, όπως π.χ. Ανάπτυξη, Άμεση Δημοκρατία, Οικοφιλοσοφία, Κοινότητες, Γυναικείο κ.α. είναι απαραίτητες για την κατανόηση των διαφορετικών γλωσσών μας.
Εκδρομές, φεστιβάλ, διαδηλώσεις, μπορούν να συνδεθούν με την εργασία σε συνεταιρισμούς και την ανάπτυξη κοινοτικών δραστηριοτήτων. Και, πάνω απ’ όλα, είναι αναγκαίο να ισχυροποιηθούν εκείνες οι συνθήκες, που δεν θα επιτρέψουν τον διαχωρισμό ανάμεσα στο εναλλακτικό δίχτυ από τη μία και τις πολιτικές διεκδικητικές λειτουργίες από την άλλη. δηλαδή να ισχυροποιηθεί, τόσο σαν δομή, όσο και σαν Συνειδητή προσπάθεια, η σύνθεση κι εναλλαγή του Δημιουργικού με το Διεκδικητικό, του Ψυχαγωγικού με το Οργανωτικό, της Συνεργασίας με την Αυτοδιάθεση.
Η σύνθεση κι εναλλαγή, αναφέρεται σε 3 επίπεδα:
α) προσωπικό β) «πρ. ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.» γ) Κοινωνικό. Όλοι μας έχουμε διαφορετικές προσωπικότητες, ηλικίες, εμπειρίες, που μας κάνουν να προτιμάμε και να δραστηριοποιούμαστε, άλλοι σε πρακτικές ενέργειες, κι άλλοι σε θεωρητική εργασία. άλλοι σε δημιουργικές-κοινωνικές πλευρές της ζωής, κι άλλοι σε διεκδικητικές πολιτικές. άλλοι να εμπιστεύονται περισσότερο τις διαπροσωπικές-εσωτερικές διεργασίες, κι άλλοι την εξωτερική εκδήλωση κι επικοινωνία. άλλοι την ατομική ανάπτυξη, κι άλλοι την ανάπτυξη μέσα από ομάδα. Η σύνθεση σε προσωπικό επίπεδο έρχεται, όταν υπάρξει δεκτικότητα κι αφοβία προς τις διαφορετικές, από τις δικές μας, προτιμήσεις. όταν αποκτήσουμε εμπειρία του διαφορετικού, που σημαίνει ότι προσπαθούμε να λειτουργήσουμε και σ’ αυτό.
Στο επίπεδο της «προσπάθειας για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.», οι διαφορές προσωπικοτήτων και συνθηκών ανάπτυξης, αντανακλούν στο: άλλοι να έχουν έντονη απώθηση και καχυποψία, προς οτιδήποτε το οργανωτικό, προγραμματισμένο, μακροπρόθεσμο και υπομονετικό, κι άλλοι προς οτιδήποτε αντανακλαστικά-αυθόρμητο, ανταποκρινόμενο στη χρονική στιγμή και χωρίς σταθερή συνέχεια. άλλοι, να βλέπουν στην προσπάθεια για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ. τόπο, όπου θα υπάρξουν οι ίδιοι-σαν άτομα, δικαιώνοντας τις φιλοδοξίες τους για τον εαυτό τους κι έτσι, να προωθούν προσωπικό στυλ εργασίας, κι άλλοι να βλέπουν τόπο, ομαδικής σύνθεσης και συντονισμού των διαφορετικών κι έτσι, να προωθούν ομαδικό στυλ εργασίας.
Η σύνθεση κι εναλλαγή στις λειτουργίες της προσπάθειας για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ., μπορεί να προαχθεί, μόνο στο βαθμό που υπάρχει κυκλοφορία των πληροφοριών και των δραστηριοτήτων ανάμεσα στα πρόσωπα που την αποτελούν, σε ισότιμη βάση. δηλαδή, τακτικές συναντήσεις μικρών πυρήνων μεταξύ τους, αντιπροσώπων πυρήνων για αλληλοενημέρωση, γενικών συνελεύσεων, καθώς και συναντήσεις ιδεολογικού προσανατολισμού. Οι τελευταίες είναι αναγκαίες, ακριβώς για να μην δημιουργηθεί απόσταση μεταξύ κάποιων που «ξέρουν» πολιτικές φιλοσοφίες, οικονομίες, οικολογικές επιστήμες κ.λ.π. και των υπολοίπων, που ασχολούνται με πρακτικές δραστηριότητες. σ’ αυτές, μπορεί να επιχειρείται βαθύτερη ανάλυση των Αρχών μας σε κοινωνικό-πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο, με τη σύνθεση βιβλιογραφίας και προσωπικής εμπειρίας. Όμοια, η συμμετοχή όλων σε κάποιες πρακτικές λειτουργίες, γίνεται αναγκαία για τον μη διαχωρισμό σε κάποιους, που αποφασίζουν και κάποιους που εκτελούν. Συναντήσεις Κριτικής και Αυτοκριτικής, μπορούν επίσης να θεωρηθούν αναγκαίες για την διευκόλυνση της ισοτιμίας.
Ένα από τα σοβαρότερα, ίσως, προβλήματα της «προσπάθειας για μια ΠΡ.ΕΝ.ΚΙ.», είναι το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στην τάση για εκδηλώσεις και εξωτερικές εμφανίσεις, που μας προβάλλουν σαν «κάποιους» ή σαν «κάτι» και στην πραγματική εσωτερική μας λειτουργία, για να γινόμαστε και να είμαστε αυτό το κάτι. Αν θέλουμε στ’ αλήθεια να εκφράσουμε μια Οικολογική-εναλλακτική αντίληψη για τη ζωή, το χάσμα αυτό, ανάμεσα σε εξωτερική παρουσίαση και σε εσωτερικό προχώρημα, μπορεί να λείψει. Παρατηρείται μια τάση (που είναι παλιός ρυθμός) να γίνονται συναντήσεις μόνο για πρόγραμμα εκδηλώσεων ή για τη σύνταξη της Οικολογικής εφημερίδας, ενώ ταυτόχρονα, ένας δισταγμός για συναντήσεις οργανωτικού-πολιτικού περιεχομένου. Αυτό, πιθανόν, οφείλεται στη σύγχυση που ενδεχόμενα υπάρχει σε κάποιους, όσον αφορά την Οικολογική αντίληψη της Πολιτικής.
Θεωρώντας την Πολιτική σαν το χειρισμό των δυνάμεων για την κυκλοφορία της ζωής στην Πολιτεία, σύμφωνα με την Αυτοργάνωση των Συστημάτων της οικολογίας, αυτή δεν είναι προνόμιο ή ιδιότητα κανενός ειδικού ή «επιστήμονα», αλλά δυνατότητα κάθε πολίτη. Έτσι, η εμπειρία όλων μας στον χειρισμό των δυνάμεων, που σημαίνει ανάπτυξη της ευθύνης, της προσοχής, της γνώσης, του προγράμματος, της αυτοεμπιστοσύνης κ.α. είναι απαραίτητη. Αυτή η εμπειρία, αποχτιέται στο βαθμό που συμμετέχουμε σε διαδικασίες α) εύρεσης και κυκλοφορίας πληροφοριών και β) οργανωτικής ανάπτυξης, οι οποίες μέχρι τώρα γίνονται σε περιορισμένο κύκλο. Η «Άμεση Δημοκρατία» στη λήψη αποφάσεων, προϋποθέτει την Άμεση Δημοκρατία στη συγκέντρωση και επεξεργασία των πληροφοριών πρώτα. Αυτό γίνεται, όταν υπάρχει ένα ευρύ δίχτυ πολλών μικρών κέντρων, που ανταλλάσσουν πληροφορίες και οργανωτικές λειτουργίες, έτσι ώστε καθένας να έχει τις ίδιες δυνατότητες. Μόνο τότε, το εσωτερικό μας προχώρημα θα ανταποκρίνεται στην Αυτόνομη Συνεργασία της Οικολογίας που διακηρύσσουμε.
Σε κοινωνικό επίπεδο, υπάρχουν πλήθος οικολογικές, εναλλακτικές κι απελευθερωτικές πλευρές της ζωής, στις οποίες δραστηριοποιούνται μικρός αριθμός από οργανώσεις και μεγάλος αριθμός από πρόσωπα. Η ανάπτυξη, τόσο του εναλλακτικού δικτύου, όσο και της «πολιτικής σύνθεσης και έκφρασης των νέων κοινωνικών κινημάτων», είναι άμεσα εξαρτημένη από το βαθμό επικοινωνίας, σύνδεσης και συνεργασίας, ανάμεσα στις σχετικές οργανώσεις και πρόσωπα σ’ όλες τις πλευρές της ζωής. Από παλιά, είναι εγκαθιδρυμένος ένας ρυθμός δισταγμού, φόβου και καχυποψίας, προς τις στενότερες σχέσεις και συνεργασίες με άλλες οργανώσεις (π.χ. ΕΠΟΙΖΩ).*

 

* Το 1982 μετά την Πανελλαδική Οικολογική συνάντηση στο κάμπινγκ της ΕΠΟΙΖΩ στην Αίγινα, η «Οικολογική Εφημερίδα» απέφυγε να αναφέρει, ότι η ΕΠΟΙΖΩ ουσιαστικά προσέφερε και συντήρησε την εκδήλωση.

 

 

 

Ακόμα, ο - μέχρι τώρα - τρόπος επαφής με άλλες οικολογικές και κοινωνικές κινήσεις και πρόσωπα, δεν εμπνέει μία αισιοδοξία και διάθεση για μεγαλύτερο πλησίασμα και συνλειτουργία, με αποτέλεσμα διαιώνιση της μοναξιάς και της αδύναμης αποσπασματικής δράσης.
Η ικανότητα για σύνδεση και συνεργασία με πρόσωπα κι οργανώσεις, δεν είναι μόνο κάτι που μπορεί να υπάρχει ενστικτώδικα, αλλά κάτι που εξαρτιέται και από την πολιτική σου και την κοινωνική σου φιλοσοφία. Όταν αυτή είναι ατομικιστική, διαχωριστική, μηχανιστική και ποσοτική, τότε η ικανότητα σύνδεσης περιορίζεται. Όταν είναι Ολιστική, ενοποιητική και Ομαδική, η ικανότητα για συνεργασία αναπτύσσεται. Ταυτόχρονα, πράξεις που αποδείχνουν καλή συνεργασία, την αναπτύσσουν περισσότερο. Προφανώς, κάποιοι βλέπουν την Οικολογία σαν μία αποσπασματική επιστήμη, που ασχολείται με την μελέτη του Βιοφυσικού περιβάλλοντος και των σχέσεων ανάμεσα στα οικοσυστήματα. και αντίστοιχα το Οικολογικό κίνημα, κίνημα προστασίας περιβάλλοντος. Αντίθετα, η Ολιστικότητα της Οικολογικής σκέψης μέσα στο Φυσικό περιβάλλον, περιέχει καθαρά τόσο το κοινωνικό, όσο και το προσωπικό περιβάλλον. και το κίνημα, εκτός από την προστασία του δάσους, έχει ισάξιο λόγο ν’ αγωνιστεί για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, για την κοινωνική δικαιοσύνη και την Αυτοδιάθεση, για το σταμάτημα της βίας και τον Αφοπλισμό.
Η Ολιστικότητα και Συνθετικότητα των σχέσεων στο περιβάλλον, αποδείχνεται στο βαθμό που μας ενδιαφέρει και πετυχαίνουμε να συνεργαστούμε εξίσου καλά, τόσο με μια κίνηση προστασίας περιβάλλοντος, όσο και με μια κίνηση για το σταμάτημα των διακρίσεων, ή για τα δικαιώματα του πολίτη. Ακόμα, το να έρθουμε σε στενή σύνδεση με τις κινήσεις της επαρχίας, δείχνει το πόσο αποβάλουμε τον τοπικό σωβινισμό, που δεν είναι παρά μια μεγέθυνση ατομικιστικής νοοτροπίας. Το να ρίξουμε γεφύρια στις μεταξύ μας αποστάσεις, μ’ έναν γοργότερο ρυθμό, είναι η βασική προϋπόθεση για την αποτελεσματική οικοδόμηση μιας ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ.
Προσανατολιζόμαστε σε μία κοινωνικοπολιτική κίνηση εναλλακτικού τύπου, που ο πολιτικός χώρος γι’ αυτή, δεν είναι χώρος ενάσκησης εξουσίας, αλλά πεδίο χειρισμού πληροφορίας και ενίσχυσης της Αυτοργάνωσης των πολιτών. ακόμα, γίνεται ισχυρό μέσον προπαγάνδας για τη νέα ποιότητα ζωής. Και η βασική διαφορά της, με τις γνωστές κοινωνικοπολιτικές κινήσεις, είναι ότι θέλει η προπαγάνδα της, εκτός από αποκαλύψεις και καταγγελίες, να είναι η έμπρακτη παρουσίαση ενός εναλλακτικού δικτύου παραγωγικών, πολιτιστικών και ανθρωπίνων σχέσεων, που χαρακτηρίζεται από την εθελοντική συνεργασία. Αυτή η οικοδόμηση και παρουσίαση της Νέας Κοινωνικής διάστασης - που ακόμα δεν έχει τόπο* (Ουτοπικής), είναι η ασφαλής αφετηρία πριν οποιοδήποτε πολιτικό προγραμματισμό.
Δεν έχουμε περιθώρια για επανάληψη των λαθών, ούτε της αριστεριστικής βιασύνης για πολιτική έκφραση, ούτε της γραφειοκρατικής αναμονής για συσπείρωση παραγοντίσκων. πολύ περισσότερο, δεν έχουμε περιθώρια να παραμένουμε σε μία χαοτική ιδεολογική κατάσταση, με τη δικαιολογία ότι «αφού η Οικολογία διδάσκει τον πλουραλισμό, εμείς δεν επιτρέπεται να έχουμε ξεκάθαρες Αρχές ή θέσεις για τα διάφορα κοινωνικά ζητήματα, γιατί έτσι θα γίνουμε δογματικοί.**

* και που μπορούμε να της δώσουμε εμείς
** άποψη που επανειλημμένα εκφράζεται από στελέχη της Οικολογικής εφημερίδας.

 

Η σύγχυση στο τι θέλουμε πραγματικά και η ανοχή στις πιο αντιφατικές απόψεις για την Άμεση Δημοκρατία ή την Ανάπτυξη, όσο κι αν ωραιοποιούνται κάτω απ’ τον «πλουραλισμό», αναπόφευκτα οδηγούν στην αδυναμία ενοποιημένης και συγκεκριμένης πολιτικής στάσης και σε απώτερο χρόνο, οδηγούν στη διάσπαση.
Είναι καιρός, να στερεώσουμε την αντίληψη της «Θεμελιακής Αντιπολίτευσης», σαν καθαρό πιστεύω μας. δηλαδή της αντίληψης που δέχεται την συμμετοχή στο κοινοβούλιο, μόνο σαν μεγαλύτερη δυνατότητα προπαγάνδας και ζύμωσης. Αυτό όμως, σημαίνει ότι έχουμε καταλήξει χωρίς αμφιβολίες, σ’ εκείνα τα οράματα και τις μεθόδους που προπαγανδίζουμε, τόσο θεωρητικά, όσο και πρακτικά. σημαίνει, ότι έχουμε κατανοήσει και αποδεχτεί όλες τις αντιεξουσιαστικές, ριζοσπαστικές και ανατρεπτικές (της επιβολής) κατευθύνσεις, που διδάσκει η Αυτοργάνωση - Συνεργασία των Οικοσυστημάτων της Φύσης.
Τότε μόνο, μπορούμε να ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ την «καινούρια Ουτοπική διάσταση των πραγμάτων», που θα επιτρέψει την αλλαγή στη «συλλογιστική της εξέλιξής μας» και στις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους και με το περιβάλλον.