Γιώργη Α. Οικονομόπουλου

«ΔΙΟΤΙ
ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗΝ
ΠΡΟΣ
ΤΑΣ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ»

 

Του Στρατού, της Φυλακής, του Αγώνα.


Τον καιρό του 68΄

 

Σήμερα.
Σήμερα νιώθουμε την καρδιά μας
να χυμάει σαν ξέφρενο ζαρκάδι στα πλάτη του καινούριου κόσμου.
Σήμερα σφίγγουμε την γροθιά μας, σύμβολο ανταρσίας στη φυλακή της προσωπικότητας.
Σήμερα φυσάμε την τρουμπέτα,
σύνθημα του περπατήματος πάνω στο πτώμα του εγωισμού.
Σήμερα ανάβουμε τις φλόγες ης μετουσίωσης
με προσάναμμα τα κορμιά μας.
Σήμερα χτίζουμε μια Νέα σοβαρότητα,
μια Νέα άνθηση αξιών, μια Νέα αισθητική, μια καινούρια θρησκεία.
Σήμερα θεμελιώνουμε τη
ΝΕΑ ΖΩΗ.

 

 


Αγγειακή υπέρταση

 

Τα μαγικά σανδάλια του Αχιλλέα, έλειπαν!
Το χρυσόμαλλο δέρας, είχε κρυβεί!
Την προκαθορισμένη ώρα, το μηχάνημα δεν λειτούργησε!
Όλα έγιναν με μια λεπτομερή διαδικασία,
εκτός απ’ το σημείο της πληρότητος.

Και έτσι,
Να εμείς, που κουρεμένοι,
γυμνόποδες
και με επίδεσμους,
γυρίζουμε στα καλντερίμια του Κόσμου
αναζητώντας το μαγικό ραβδί της Κίρκης.
Έπρεπε να ‘χαμε πιστέψει στα μάτια Σου,
όταν μας μίλησαν για τη μη βία.
Έπρεπε να ‘χαμε πάρει απ’ το χέρι Σου,
όταν μας έδινες το φλογοβόλο της κραταιότητας.
Τώρα, ξαναγυρνάμε στην λεπτότητα των βλεφάρων Σου.
ονειρευόμαστε ατσαλένια κάγκελα, για τα παιδιά
του Ερέβους.
Ξαναφτάνουμε στην πραότητα της φωνής Σου.
ακούμε βροντερούς κεραυνούς για τα οικήματα
των νεκρών.
Ξαναγγίζουμε την αυστηρότητα του χαδιού Σου.
νοιώθουμε το Νέο αγκάλιασμα των νικητών.
Τώρα, περιμένουμε........
Μπορεί να έρθει το σημείο της πληρότητος.
Υπάρχει πάντα ένας Σκοπός
Που ονειρεύεται το Τυχαίο.
Υπάρχει μια ατελείωτη σειρά
σπειροειδών Νομοτελειών
που καθορίζει το χαμόγελο Σου
και την ανακάλυψη του ραβδιού της Μάγισσας.
Τα μαλλιά μεγαλώνουν γρήγορα'
θα βρεθούν σανδάλια'
οι πληγές θα γιατρευτούν.
Μας περιμένει μιαν Άνοιξη.
Τότε θα δικαιωθείς!

 

 

 

Βαδίζοντας το Πεπρωμένο

Μικρή κοιμωμένη Βασιλοπούλα
Το ξέρω, είσαι μέσα μου!
Και γω, ποιος είμαι;
Είμαι το Βασιλόπουλο που σε ξυπνάει;
Είμαι η μάγισσα που σε κοιμίζει;
Είμαι ο στρατευμένος φοιτητής;
Ελέησον την παράνοιάν μου!
Δέξου με
εν τοις κόλποις του Εαυτού μου!

Στρατόπεδο Δράμας, 16/5/1973

 

 


Σκοπιά

 

Το φεγγάρι είναι λευκό.
Όταν λαλήσει ένας κόκορας, οι άλλοι του απαντούν.
Είναι τρεις παρά…
…είναι ησυχία.
Δεν υπάρχουν Τζέκυλ και Χάυδν.
υπάρχει η λευκή ησυχία.
Είναι τρεις…
Ξέχασα να φορέσω τζάκετ.
Το κρύο τρυπάει τα κόκαλα.
Ένα ορθογώνιο κουτί,
η λόγχη,
το κράνος,
Και… εγώ;…
Ένα ερωτηματικό μέσα σε δύο σειρές αποσιωπητικά.
Είναι τρεισήμισι…
Η Ελλάδα κοιμάται ήσυχη.

 

Στρατόπεδο Δράμας, 16/5/1973

 

 


Επαναφορά

Η φιλοσοφική σκοπιμότης,
του νεωστί ανοιχθέντος εντέρου,
συναντάται εν τοις δένδροις της άρτι πρασινισάσης
Χαλκίδος.
Βουρ, Βουρ, Βουρ,
λέγω με πλήρη αίσθηση ελευθερίας.
Αχαλίνωτος ο νους μου,
θα τρέξει στις εκτάσεις της δικιάς του ελευθερίας.
αυτής που κανένας στρατιωτικός κανονισμός
δεν μπορεί να «ποδηγετήσει».
Αγγίζω τα όρια του Μεγάλου Κυνός
που βλέπω κάθε βράδυ στη σκοπιά δύο με τέσσερες.
Στη γωνιά της έλικας του Μετωπιαίου λοβού
θα συναντήσω τα χρυσά καβούρια
που ‘ναι στη Γη του Πυρός.
Κι έρχομαι κοντά Σου, Αγαπημένη,
μετά τόσους αιώνες απουσίας.
έστω κι έτσι:
με παρανοϊκές αναριχήσεις
σκοτωμένων νοητικών δραπετεύσεων.
Φίλοι, στα σπλάχνα μου
ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟ
το κύτταρο του Ελεύθερου Εαυτού μου,
αυτό που θα φωτίσει
τους αιώνες των σφαλμάτων μου,
έστω κι έτσι:
με αντίτιμο είκοσι έξι συναπτά έτη,
σαρκίου εβδομήντα δύο κιλών
και εγκεφαλικής προσπάθειας, πέντε χρόνων Ιατρικής.
Δεν είμαι ο «στρατιώτης Γεώργιος Οικονομόπουλος!»
ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!
Το εντελβάις των Άλπεων,
το αηδόνι των δασών,
το χρυσό σύννεφο της Ανατολής.
Είμαι εσύ, αδερφέ μου αναγνώστη
που διαβάζω τα γραφτά μου
και τότε,
γυρίζω έντρομος ακόμα μια φορά,
τα κλειδιά του νου μου,
στην κλίμακα της συγκεκριμένης πραγματικότητας:
«Στρατιώτης Οικονομόπουλος Γεώργιος.
Σκαπανεύς 155 χιλιοστών
Διατάξτε!»

Στρατόπεδο Δράμας, 16/5/1973
Μαζί με τον Ρωμύλο (1)

Τρίζουν τα σανιδένια φέρετρα των βρυκολάκων.
…………………κενό………………
Σε συναντώ ξανά, μαζί με τον Ρωμύλο,
ανάμεσα σε γαλάζιους ατμούς και λουλούδια
Χαίρομαι, εάν τα παιδιά προοδεύουν
πειθόμενα τοις διδασκάλων ρήμασι
…………συγνώμη…………
Υπάρχουν πολύ όμορφα ζωύφια στα χόρτα.
οι άνθρωποι τα πατούν.
……………αμηχανία…………
Μπερδεύτηκα στην αδιαλλαξία της ποιητικής ρίμας,
Καθώς αρχίζει η εποχή των νυχτερίδων
στο μυαλό μου.
…………και πάλι κενό…………
Κι αν τελικά παραμένω,
σε απεγνωσμένες προσπάθειες
υποκειμενικής σωτηρίας
απ’ τις αρπαγές της τρέλας,
συγχωρέστε με:
εχτές φύλαξα οχτώ φορές σκοπιά!

 

Στρ/δο Δράμας 18/5/1973

  • (1) εννοεί τον στρατευμένο φοιτητή της Φιλοσοφικής Ρωμύλο Αυδί

 

 


Τυραννοκτόνοι

Βυθομετρώ την ευσπλαχνία μου
υψώνοντας το ξίφος, μαζί με σας, Κάσκα, Κάσιε και Βρούτε.
Χρειάζεται γερή καρδιά να έχεις,
και δάχτυλα νευρώδη
να μπήγεις το εγχειρίδιο μέσ’ τη ζεστή σάρκα,
στον Τύραννό μας πρώτα,
στον εαυτό σου ύστερα.
Κι ας είναι οι οιωνοί κακοί,
εμείς γνωρίζουμε τα μαγικά τα ξόρκια.
Και τα ξερά κλαδιά τα βγάζουμε απ’ το δρόμο μας
Προς το νυχτερινό φρουρό.
Ένα τσιγάρο αστράφτει στο σκοτάδι……
Εκεί! Εκεί! Η θηλειά είν’ έτοιμη!
Κάθε βράδυ στραγγαλίζομαι……
είμαι ο νυχτερινός σκοπός!
Κάθε βράδυ αιμόφυρτος πέφτω ……
είμαι ο Κάσκας ο Κάσιος ο Βρούτος!
Κάθε βράδυ……
μέσ’ την καρδιά μου.

 

 

Στρ/δο Δράμας 27/5/1973

 

 

 


Συναρμολόγηση

Πόσα λεπτά χαμένα!
Πόσες ώρες χαμένες!
Πόσα χρόνια χαμένα!
Πασκίζοντας στην αναζήτησή σου
ν’ αγγίξω με την άκρη της γλώσσας μου τον Ήλιο!
Είχε διάφανα κρυσταλλωθεί
η μαθηματική απόδειξη ύπαρξής σου
στις φλέβες μου,
κι όμως γινόταν η κίνησή μου
οδηγημένη από τους στρόβιλους των απόκρημνων σπηλιών,
σε εκτάσεις χωρισμένες από τη σάρκα σου.
Αδυνατώ και πάλι,
πίσω απ’ τα κάγκελα της απέραντης μοναξιάς μου,
να τραγουδήσω γλυκά, χωρίς δέος,
την απλή αίσθηση της εικόνας σου,
της ύπαρξή σου,
της επανάστασης που εξέσπασε στα σπλάχνα μου,
όταν έκλεισαν την πόρτα
της απόστασης του χωροχρόνου ανάμεσό μας.
Και αλυχτώ τις νύχτες
ενάντια στ’ αστέρια, που ίσως εσύ,
τότε δεν βλέπεις.
Και μπαλώνω τα κομματάκια τις μνήμες μου,
μην τύχει και φτιάξω κανένα φόρεμα
να σου στείλω.
Και ξανά πάλι σε ψάχνω
στο χνούδι της κάμπιας του δέντρου
και στη μύτη της ξιφολόγχης
που εχτές ετρόχιζα
και στο κλαρίνο που έπαιζε ο Χασάν.
Και τότε,
όταν στα όνειρα της νύχτας
συναρμολογείσαι σε μια λευκή οπτασία,
εγώ επιτέλους, αποδείχνω περίτρανα
την γεωμετρική σου πορεία
ακόμα μια φορά – απ’ τις τόσες που ξέχασα,
ανάμεσα στις πυραμίδες
και τα αρχαία ερείπια του εαυτού μου

Στρ/δο Δράμας 6/7/1973

 

 

 


Ποίημα 1

Ο χρόνος είναι ένας σπασμένος καθρέφτης.
Η μορφή μου,
εικονίζεται διαφορετικά
στα μυριάδες κομμάτια του.
μένει όμως πάντα η ίδια!

 

Φυλακές της ΕΣΑ (Καβάλα) 7/8/1973

 

 

 

 


Ποίημα 2

Σου ανοίγω τρεμάμενος
τη δικλείδα ασφαλείας,
απ’ όπου θα εξέλθεις
πράα,
ήσυχα
και χωρίς τύψεις.
Εμείς, το ξέρεις,
θα μείνουμε στην αρένα,
ώσπου να ‘ρθει Εκείνος! (1)

 

(1) εννοεί τον βασανιστή

 

ΥΓΑ(Γεν. Ασφ. Αθήνα) 12/8/1973

 

 

 


Ποίημα 3

Σεληνιακά τοπία
γίνονται
οι μικρές στιγμές
περιμένοντας τη λευτεριά!

 

ΕΑΤ-ΕΣΑ (Αθήνα) 21/8/1973

 

 


Ποίημα 4

 

Τώρα,
που οι κοινωνικές συγκυρίες
με οδήγησαν στο χείλος του θανάτου,
αισθάνομαι ευγνώμων.

Τώρα,
που η λάμα της πραγματικότητας
μου έσχισε το κρανίο,
αισθάνομαι μοιρασμένος σε Σένα και σε Σένα.\

Τώρα,
που θα μετρώ τις ώρες
με τη διαλεχτική του φόβου,
αναζητάω ίχνη τρυφερότητας στην αγωνία του προσώπου σου
μακριά, πίσω απ’ τους πέτρινους τοίχους.

Και πάλι,

ΤΩΡΑ και ΤΩΡΑ και ΤΩΡΑ
Είμαι ΕΓΩ
ΠΑΝΤΑ ΕΓΩ!

 

ΕΑΤ-ΕΣΑ (Αθήνα) 22/8/1973

 

 


Ποίημα 6

 

ΚΕΣΑ – ΕΑΤ – ΥΓΑ – ΕΣΑ

13 γράμματα,
4 τόποι.
Τι να περιμένω πιά;
Τι να ελπίσω;
Συγχωρώ την αφέλειά μου,
χαϊδεύω την αθωώτη μου
χαμογελώ την ελπίδα μου.
κι ανοίγω περίτρομος μιαν αγκαλιά ματωμένα εσώρουχα.
Σε βρίσκω κρυμμένη
Σε κάθε σταγόνα αίμα,
Κι όμως σε χάνω
Σε κάθε συστροφή του φόβου μου……
Υπάρχω ακόμα!
ΚΕΣΑ – ΕΑΤ – ΥΓΑ – ΕΣΑ
13 γράμματα,
4 τόποι.
Τι να ερωτευτώ πια;
Τι να κρατήσω;
Κι όμως τώρα, είσαι κραταιότερη παρά ποτέ!
Γεια σου!

 

ΚΙΧΝΕ (Στρατιωτικό Νοσοκομείο Δράμας) 23/8/1973

 

 


Ποίημα 8

 

Παλιά,
οι αναχωρητές, έφευγαν απ’ τον κόσμο.
Τώρα,
φεύγουν απ’ τον εαυτό τους.
Σας μιλώ για τους Καινούριους Αναχωρητές!

ΚΙΧΝΕ, 27/8/1973

 


Ποίημα 9

 

Ο τρόπος θανάτου
μερικών ανθρώπων,
μετράει πιο πολύ
απ’ τον τρόπο ζωής τους.

 

 

ΚΙΧΝΕ, 27/8/1973

 

 

 

 

Ποίημα 11

 

Σιγή:

σε βρίσκω στην καρδιά μου σαν λουλούδι,
μετά το πάψιμο της τρικυμίας.

 

ΚΙΧΝΕ, 28/8/1973

 

 

 

Ποίημα 12

Φίλε,
μπαίνοντας σ’ ένα κελί,
έχε μαζί σου ένα γιασεμί:
την Αφοβία.

 

ΚΙΧΝΕ, 29/8/1973

 

 


Κοινωνική Στρουκτούρα

Παρατηρώ των βρυκολάκων το μπαλέτο,
στα βλέφαρά σου να χορεύει
και των αρχαίων πτεροδάκτυλων την απογείωση,
απ’ τις μασχάλες σου.
Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ,
η αποκτείνουσα τους προφήτας,
θα κόψω την κόμη σου,
τα μέλη σου θα ανασκολοπήσω,
και τα σαπισμένα σπλάχνα σου θα κάψω
όταν η ώρα σημάνει!
Μέχρι τότε,
θα κοιμάμαι στις γωνίες των δρόμων,
θα τροχίζω το μαχαίρι μου,
και θα μαθαίνω τις γλώσσες ων ανθρώπων.
Μέχρι τότε,
πάντα θα συνομοτώ στα υπόγεια,
πάντα θα κάνω απαγορευμένες πράξεις,
πάντα θα είμαι ο εκκολαπτόμενος δολοφόνος σου.

 

ΚΙΧΝΕ 17/9/1973

 

 


Η Νέα Αταξία

Παιδιά των ανθρώπων!
Είναι πολύ μικρό το διάστημα
απ’ τη προσαρμογή στο «πούλημα»,
απ’ την επιτυχία στη μεταλλαγή,
απ’ την υπακοή στην εξουσία.
Έτσι εμείς έχοντας σώας τας φρένας – ακόμα,
διακηρύσσουμε μια Νέα Αταξία Πραγμάτων

  • οι νοικοκυρές ας την ονομάσουν «τάξη» ,

ένα Νέο Κάρδαμο Ζωής,
μια Νέα «Σαβουάρ Βιβρ».
Τα Διδάγματά μας,
τα Ιερά μας Κείμενα και οι Διδασκαλίες μας,
οι Απόστολοί μας;
Α! μα να η Νέα Αταξία:
Τέτοια δεν υπάρχουν πια!
Εσύ είσαι ο Απόστολος, και η Γραφή,
και η Διδασκαλία! Άμα το δεις!
Και τότε μόνο,
θα γίνουμε αξιόλογη αίρεση
στη λογικά οργανωμένη κοινωνία μας.

 

 

ΚΙΧΝΕ 17/9/1973

 

 


Χαιρετισμός

 

Του τάφου τα σκαλιά τα πρώτα,
κατέβηκα σ’ αυτό το απέραντο νεκροταφείο.
Και χαιρετάω εκεί ψηλά,
αυτούς που τώρα τους φυτρώνουν οι φτερούγες:
τους αυριανούς τους μαχητές
Καλημέρα!

 

ΚΙΧΝΕ 27/9/1973

 

 

Το μόνο πρόβλημα στ’ αλήθεια,
είναι το πόσο ο καθένας με τις πράξεις του,
χτίζει ή γκρεμίζει
τη δικιά του φυλακή.

 

ΚΙΧΝΕ 30/9/1973

 

 


In Memoriam

Όταν η βελόνα της αγωνίας
έδειξε το αδιέξοδο,
έκοψα τις φλέβες μου
in memoriam Salvator (1)

(1) Στη μνήμη του Σαλβατόρ Αλιέντε, Σοσιαλιστή Προέδρου της Χιλής, που δολοφονήθηκε στο στρατιωτικό πραξικόπημα (11/9/1973) που έφερε τον δικτάτορα Πινοσέτ στην εξουσία.

 

ΚΝΕ (Κέντρο Νοσηλείας Εφέδρων Δράμα) 5/10/1973

 

 


Καταγραφή

Διακρίθηκα για την καπατσοσύνη μου,
χαριτολογώντας την επιβίωση
ανάμεσα στους δαντελένιους οχετούς.
Ξανά κατηγορώ τον Καπιταλισμό,
ανάμεσα σε δύο μπουκιές γλυκό κέικ.
Αρχίζει, ξέρετε, τον άλλο μήνα,
η έκθεση της Διεθνούς Παραγωγής
ευνουχισμένων ανθρώπων
και καλλιτεχνικών τερατογεννέσεων……
Αναγνωρίζω πράγματι
ότι πειράχτηκα στο μυαλό!
Ζητώ να λυπηθείτε την ήσυχη δειλία μου,
και την ανάγκη μου απομόνωσης
στο εγγύς μέλλον.
Εγώ θα σας θυμάμαι όταν πίνω καφέ.
Χαίρετε!
Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία!
……και προσέχετε αυτόν με τα γκρίζα, σας παρακολουθεί.

 

ΚΝΕ, 6/10/1973

 

 


Ανοικτιρμόνως ομιλών

Ανοίγω τα βλέφαρα,
να κυλήσει το δάκρυ του Λαού μου……
Τώρα, στα σύνορα της ακριτομυθίας,
θα κυλάει πιο γοργά η φράση!
«ενάντια στην εξουσία».
Τώρα, θα παίξουμε με το τόπι
των πολιτικών
και θ’ αγκαλιάζουμε με στοργή την ξιφολόγχη!
Αγγίζω τα χείλια σου με το χέρι μου,
Τα μαλλιά σου με το μάγουλό μου
και τις πληγές των φοιτητών
με τις εργατικές τραγιάσκες.
Ανοίγω το στόμα μου
να φωνάξω την άγνοιά σου,
να στιγματίσω το πέπλο του Κρατισμού
και να μείνω μετέωρος
στο σχοινί της ενότητας.
Άνοιξέ μου τα μάτια σου,
να δω την στοργή του καινούριου κόσμου,
καθώς μακριά θ’ ανατέλλει ο ήλιος της λευτεριάς!
……θα περιμένω, πέρα απ’ τον αχό των θωρακισμένων……

 

Αθήνα, ξημερώματα (Πίσω από το Πολυτεχνείο) 17/11/1973

 

 

Πορεία Κάτω

 

Ανθίζω
μέσ’ απ’ τα θερινά κρύσταλλα
της απληστίας σου για τελειότητα.
Οι συνειρμένες
του πάθους και της πραότητας,
αδυνατούν στη διασταύρωσή τους
να ξεγεννήσουν χαμόγελα.
Οδηγούμαι
μακράν της χειραγωγού Σοφίας,
ενώ απαρνούμαι
το αυθύπαρκτον του Κακού.
Τέλος!
Η κατάβασις αρχίζει!

 

Παρανομία. Αθήνα, Φλεβάρης 1974

 

Στη δουλειά

Αναγνωρίζω την ανάγκη μεταρσίωσης
του κρυσταλλούμενου εαυτού μου
σε ρέον ύδωρ.
Αναχαιτίζω την πρόωρον εκτίναξιν
των ορμεμφύτων
και λειαίνω τις απότομες πλαγιές
των ορέων μου.
Σε χαιρετώ,
σε μια ατελείωτη επανάληψη
αναθεωρήσεων και αυτοκριτικών
και ενώ έρχεται ο χειμώνας.
Θα είμαι και πάλι μόνος.
Μόνος, με το φως μέσα μου.
μόνος με την ανάμνησή σου
να παλεύει την απουσία σου.
Θα μείνω μόνος
για να χτίσω τα τείχη των Κυκλώπων – σύμφωνα με τη Νομοτέλεια.
Και ενθυμού!
Μήτηρ της Ελευθερίας: η γνώση της αναγκαιότητος

Ιούνιος 1975